W geodezji pojęcie katastru odnosi się do systemu rejestracji nieruchomości, którego celem jest jednoznaczne zidentyfikowanie obiektu (najczęściej działki/nieruchomości gruntowej) oraz opisanie go zestawem danych.
Najbardziej charakterystyczne dla katastru są dane przestrzenne i opisowe dotyczące samej nieruchomości, w szczególności:
- granice (przebieg, identyfikacja, powiązanie z mapą),
- powierzchnia,
- użytkowanie (sposób wykorzystania terenu).
W praktyce dokumentacji geodezyjnej informacje o osobach (np. właścicielach lub władających) mogą pojawiać się w powiązaniu z nieruchomością, ale istotą katastru jest to, że punktem wyjścia jest nieruchomość jako obiekt, a nie sam wykaz osób.
Odpowiedź opisująca "rejestr nieruchomości zawierający informacje o granicach, powierzchni, użytkowaniu i właścicielach" trafnie oddaje sens katastru: dotyczy nieruchomości i obejmuje typowe atrybuty geodezyjno-opisowe.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- Ujęcie jako "rejestr budynków" zawęża temat i pomija to, że kataster obejmuje nieruchomości jako całość (nie tylko budynki), a podstawą identyfikacji jest obiekt ewidencyjny w przestrzeni.
- Warianty "rejestr osób" mylą przedmiot ewidencji: osoba może być elementem danych, ale nie jest głównym obiektem rejestru w katastrze.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: kataster = rejestr nieruchomości + cechy przestrzenne (granice, powierzchnia) + cechy opisowe (użytkowanie). Dopiero w dalszej kolejności pojawiają się informacje o podmiotach powiązanych z nieruchomością.
