W analizie ilościowej kwasów nukleinowych metodą UV-Vis mierzy się absorbancję roztworu, czyli stopień osłabienia wiązki światła po przejściu przez kuwetę. Dla kwasów nukleinowych kluczowe jest to, że ich zasady azotowe (puryny i pirymidyny) są chromoforami silnie pochłaniającymi promieniowanie UV i wykazują maksimum w okolicy 260 nm. Z tego powodu pomiar przy 260 nm (często zapisywany jako A260) jest standardowym punktem odniesienia do szacowania stężenia DNA/RNA.
Stwierdzenie "Kwasy nukleinowe absorbują światło UV o długości fali 260 nm" jest więc poprawne, bo odnosi się do charakterystycznego maksimum absorbancji wynikającego z budowy chemicznej tych cząsteczek.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, ponieważ dotyczą długości fali, które nie stanowią typowego maksimum dla kwasów nukleinowych:
- "…280 nm" kojarzy się przede wszystkim z białkami (aminokwasy aromatyczne), dlatego wybór tej wartości jest typową pomyłką wynikającą z mieszania kontroli białek z oznaczaniem DNA/RNA.
- "…230 nm" bywa związane z pochłanianiem przez różne zanieczyszczenia (np. niektóre związki organiczne lub pozostałości reagentów), ale nie jest to maksimum charakterystyczne dla samych kwasów nukleinowych w oznaczaniu ilościowym.
- "…220 nm" leży w obszarze, w którym wiele związków może absorbować, a pomiar jest bardziej podatny na interferencje; nie stanowi standardowego maksimum wykorzystywanego do oznaczania kwasów nukleinowych.
W praktyce laboratoryjnej poprawny wybór długości fali jest ważny, bo minimalizuje błędy systematyczne i ułatwia ocenę jakości próbki. Przygotowując pomiar, należy pamiętać o właściwym blanku oraz o rozcieńczeniu próbki tak, aby wynik mieścił się w zakresie liniowości metody.
