W geotechnice drogowej podstawowy podział gruntów obejmuje m.in. grunty spoiste (drobnoziarniste, wykazujące kohezję) oraz grunty niespoiste (gruboziarniste, bez kohezji). Jedną z praktycznych wskazówek rozpoznawczych jest zachowanie gruntu względem przepływu wody.
Odpowiedź "Grunt jest spoisty." jest trafna, ponieważ mała przepuszczalność typowo wynika z bardzo drobnych ziaren i małych porów (kapilar), które utrudniają filtrację. Takie cechy są charakterystyczne dla gruntów spoistych, np. glin i iłów. Dodatkowo wysoka gęstość (rozumiana jako "zwartość" próbki, mała porowatość po zagęszczeniu) jest zgodna z obserwacją materiału o ograniczonym przepływie wody.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe:
- "Grunt jest niespoisty." – grunty niespoiste (piaski, pospółki, żwiry) mają zwykle większe pory i wyższą przepuszczalność; woda przesiąka przez nie szybciej, więc "mała przepuszczalność" słabo do nich pasuje.
- "Grunt jest organiczny." – organiczność wynika z zawartości materii organicznej (np. torfy, namuły) i rozpoznaje się ją innymi cechami (zapach, barwa, włóknistość, ściśliwość). Sama informacja o gęstości i przepuszczalności nie przesądza o organiczności.
- "Grunt jest skałą macierzystą." – skała to inna kategoria ośrodka niż grunt w typowym rozumieniu klasyfikacji geotechnicznej; ponadto opis dotyczy "próbki gruntu". W praktyce identyfikacja skały wymagałaby innych obserwacji (ciągłość, struktura, stopień zwietrzenia), a nie tylko przepuszczalności.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się niska przepuszczalność, myśl o frakcji drobnej i spójności; gdy wysoka przepuszczalność – o gruntach gruboziarnistych. Zawsze oceniaj zestaw cech, a nie pojedynczy parametr.
