W sytuacji, gdy pacjentka niesłysząca sygnalizuje ból podczas badania radiologicznego, kluczowe jest ustalenie dokładnej lokalizacji dolegliwości. Informacja "gdzie boli" wpływa na decyzję o przerwaniu procedury, zmianie ułożenia, zabezpieczeniu pacjentki oraz na ocenę, czy ból może wynikać z pozycji, ucisku lub innego czynnika związanego z badaniem.
Najbardziej adekwatnym sposobem uzyskania precyzyjnej informacji jest zapytać w języku migowym, gdzie odczuwa ból. Język migowy jest pełnoprawnym środkiem komunikacji, umożliwia zadanie pytania otwartego i doprecyzowanie odpowiedzi (np. czy ból jest punktowy, rozlany, promieniuje, nasila się przy ruchu). Z perspektywy praw pacjenta istotne jest też zapewnienie komunikacji w preferowanej formie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są gorsze:
- Wskazanie miejsca palcem może być niejednoznaczne (ból rozlany lub promieniujący), a w trakcie badania pacjentka może mieć ograniczone możliwości ruchu lub nie widzieć dokładnie obszaru, który wskazuje.
- Napisanie na kartce jest zwykle wolniejsze i w praktyce utrudnione, gdy pacjentka leży, ma ograniczone pole manewru lub gdy liczy się natychmiastowa reakcja personelu.
- Pytanie migowe "czy czuje ból" jest pytaniem zamkniętym: potwierdza jedynie obecność bólu, ale nie spełnia wymogu z pytania, czyli nie pozwala zrozumieć, gdzie dokładnie pacjentka go odczuwa.
W praktyce technik elektroradiolog powinien dążyć do możliwie pełnej i zrozumiałej komunikacji (np. podstawowe znaki lub dostęp do tłumacza), tak aby szybko i bezpiecznie zebrać informację potrzebną do dalszych działań.
