W badaniu sekcyjnym (nekropsji) ocenia się m.in. tzw. zmiany pośmiertne, czyli zjawiska zachodzące w tkankach po zgonie. Jedną z najbardziej charakterystycznych jest sztywność pośmiertna (stężenie pośmiertne, rigor mortis) objawiająca się usztywnieniem mięśni. Jest to zjawisko fizjologiczne po śmierci, a nie stan chorobowy "za życia".
Dlaczego odpowiedź o sztywności pośmiertnej jest właściwa? Po ustaniu krążenia i oddychania w mięśniach dochodzi do zmian metabolicznych (m.in. wyczerpania energii niezbędnej do rozkurczu włókien mięśniowych). Skutkiem jest narastające usztywnienie, które w sekcji może być zauważalne jako sztywne mięśnie i ograniczenie ruchomości stawów.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do kontekstu sekcji?
- "Zwierzę cierpiało na zapalenie mięśni." Zapalenie mięśni jest procesem chorobowym i wymagałoby potwierdzenia w obrazie narządowym oraz (zwykle) badaniu histopatologicznym. Sama "sztywność" w sekcji nie przesądza o zapaleniu.
- "Zwierzę miało skurcz mięśni." Skurcz to zjawisko czynnościowe w żywym organizmie (związane z pobudzeniem mięśni). W badaniu pośmiertnym obserwowana sztywność ma inne podłoże i jest klasyfikowana jako zmiana pośmiertna.
- "To jest normalny stan mięśni zwierzęcia." U żywego zwierzęcia mięśnie nie są trwale sztywne; w sekcji sztywność jest informacją o zmianach zachodzących po śmierci.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się kontekst "badania sekcyjnego", w pierwszej kolejności rozważaj zmiany pośmiertne (np. sztywność pośmiertna, stężenie, oziębienie, plamy opadowe), a dopiero potem jednostki chorobowe.
