Anizeikonia jest zaburzeniem polegającym na tym, że obrazy siatkówkowe w obu oczach różnią się wielkością (czasem także kształtem). Taka nierówność może wynikać m.in. z różnic refrakcji i/lub różnic w powiększeniu okularowym po zastosowanej korekcji. W praktyce skutkuje to problemami z komfortem widzenia obuocznego, trudnością w fuzji oraz dolegliwościami astenopijnymi.
W testach przesiewowych i klinicznych, w których pacjent ma porównać obrazy dostarczane osobno do każdego oka, wynik sugerujący "nierówną wielkość" lub "brak możliwości zrównania" jest zgodny z rozpoznaniem anizeikonii. Dlatego odpowiedź "anizeikonię." jest właściwa.
Pozostałe odpowiedzi dotyczą innych mechanizmów:
- "forię." – foria to utajone odchylenie ustawienia oczu, ujawniające się przy przerwaniu fuzji. Jest to zaburzenie o charakterze motorycznym (ustawienie osi), a nie z definicji różnica wielkości obrazów. W wielu testach forię ocenia się przez obserwację ruchów refiksacyjnych lub pomiary pryzmatyczne.
- "brak stereoskopii." – brak stereopsji oznacza brak widzenia głębi wynikającego z różnic dwuocznych. Może być następstwem wielu problemów (np. supresji, zaburzeń korespondencji siatkówek, dużych zezów), ale nie jest to to samo co anizeikonia. Można mieć obniżoną stereopsję przy zachowanej równowadze wielkości obrazów i odwrotnie.
- "tłumienie jednego oka." – supresja to czynnościowe wyłączanie informacji z jednego oka, zwykle aby uniknąć dwojenia. W supresji problemem jest brak udziału jednego oka w widzeniu obuocznym, a nie różnica wielkości obrazów między oczami.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie/wyniku testu kluczowe jest "różna wielkość obrazu" lub "nie da się zgrać wielkości", najpierw rozważ anizeikonię. Gdy kluczowe jest "odchylenie ustawienia" – myśl o forii/tropii. Gdy kluczowe jest "wyłączenie jednego oka" – supresja.
