Studnia chłonna ma za zadanie przyjąć wodę (np. z drenażu lub odwodnienia) i umożliwić jej infiltrację do gruntu. Z tego powodu jej wnętrze nie jest wypełniane ziemią urodzajną, lecz materiałami o dużej przepuszczalności, które jednocześnie ograniczają zamulanie.
Odpowiedź "otoczaków" jest właściwa w typowym ujęciu wykonawczym, ponieważ pierwsza (dolna) warstwa powinna być warstwą drenażową z kruszywa o dużej frakcji. Taki materiał tworzy wolne przestrzenie, przez które woda może swobodnie spływać i rozchodzić się do gruntu, a konstrukcja jest bardziej odporna na szybkie zatykanie drobnymi cząstkami.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do roli "pierwszej warstwy":
- "grubego żwiru" – w praktyce bywa stosowany jako warstwa drenażowa, ale w tym pytaniu wskazano konkretny materiał ("otoczaki"). Bez doprecyzowania może to wprowadzać wątpliwość terminologiczną: część osób traktuje otoczaki jako odrębną frakcję/rodzaj kruszywa, a część zalicza je do szeroko rozumianego żwiru.
- "drobnego żwiru" – drobniejsza frakcja szybciej ulega zamulaniu i zwykle nie stanowi pierwszej (najniższej) warstwy drenażowej, bo ma mniejsze puste przestrzenie i gorzej "odbiera" wodę przy większym dopływie.
- "ziemi urodzajnej" – jest materiałem przeznaczonym do upraw i nasadzeń, a w obiekcie infiltracyjnym działałaby jak filtr zamulający, ograniczając przepuszczalność i zmniejszając skuteczność rozsączania.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać zasadę: w obiektach odwadniających i rozsączających najpierw stosuje się warstwy najbardziej przepuszczalne i o największej frakcji, a materiały drobne lub organiczne nie mogą zastępować drenażu.
