W klejeniu drewna ważne jest rozróżnienie kilku pojęć: czas otwarty (ile mamy czasu na złożenie elementów), czas wiązania/wstępnego chwytu (kiedy połączenie "trzyma" wstępnie) oraz czas pełnego utwardzenia (kiedy spoina osiąga docelową wytrzymałość i stabilność).
Dla klejów poliuretanowych (reaktywnych) proces utwardzania zwykle nie kończy się po kilkunastu czy kilkudziesięciu minutach. W wielu zastosowaniach stolarskich przyjmuje się, że bezpieczna ocena gotowości spoiny do pełnego obciążenia lub odpowiedzialnej obróbki następuje dopiero po około 24 godzinach.
Dlaczego pozostałe czasy są nieprawidłowe w tym ujęciu?
- "Po 5 minutach" – to skala typowa dla bardzo szybkich czynności montażowych lub wstępnego "złapania" w niektórych systemach, ale nie dla pełnej gotowości spoiny PU. Połączenie może być wtedy niestabilne i wrażliwe na rozwarcie.
- "Po 30 minutach" – w części przypadków po takim czasie można uzyskać wstępne związanie, lecz nadal jest to zbyt krótko, aby uznać spoinę za w pełni utwardzoną i odporną na obciążenia oraz obróbkę.
- "Po 1 godzinie" – podobnie jak wyżej: bywa, że element da się ostrożnie przestawić, ale nie jest to pewny moment oceny pełnej gotowości spoiny.
W praktyce warsztatowej na tempo wiązania wpływają m.in. temperatura, wilgotność, chłonność drewna, grubość spoiny i siła docisku. Dlatego najlepszym nawykiem egzaminacyjnym i zawodowym jest sprawdzanie zaleceń w karcie technicznej danego kleju oraz planowanie prac tak, by nie obciążać połączenia zbyt wcześnie.
