W komputerowym przygotowaniu do druku (DTP) celem jest doprowadzenie projektu do poprawnego pliku produkcyjnego, który można bezpiecznie przetworzyć w drukarni (lub w systemie druku cyfrowego). Dla prostego, dwustronicowego dyplomu typowy łańcuch prac obejmuje:
- tworzenie layoutu – ustawienie formatu, marginesów, siatki, typografii oraz rozmieszczenie treści i elementów graficznych,
- impozycję – takie ułożenie stron na arkuszu/formatce, aby po wydruku i ewentualnym cięciu lub złożeniu uzyskać właściwą kolejność i pozycję stron,
- przygotowanie kompozytowego pliku PDF – wygenerowanie jednego pliku zawierającego wszystkie elementy strony w postaci wynikowej (a nie zestawu rozproszonych plików), gotowego do przekazania do produkcji.
Odpowiedź zawierająca "zalewkowanie, obróbkę bitmap, złamywanie, kontrolę odbitek" jest problematyczna, bo miesza działania opcjonalne (np. obróbka bitmap) z kontrolą odbitek (proof/odbitka kontrolna), która bywa elementem kontroli jakości, ale nie jest podstawową, zawsze wykonywaną operacją DTP w tym ujęciu.
Wariant z "adiustacją materiałów wydawniczych, łamaniem, naświetlaniem płyt" zawiera naświetlanie płyt, czyli etap charakterystyczny dla technologii płytowej (procesy po stronie produkcji drukarskiej), a nie standardową czynność w DTP przy przygotowaniu samego pliku.
Zestaw "narząd drukarski, impozycję, tworzenie layoutu" odpada, ponieważ narząd drukarski jest czynnością realizowaną na maszynie drukarskiej (ustawienia i przygotowanie urządzenia do druku), czyli poza zakresem typowo rozumianego komputerowego przygotowania publikacji.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: w DTP domykasz pracę do poprawnego pliku (często PDF) i ewentualnie wykonujesz przygotowanie stron do druku (np. impozycję), natomiast fizyczne przygotowanie maszyny i elementów drukujących należy do etapu druku.
