Przy montażu prefabrykowanych elementów żelbetowych o masie około 20 ton w praktyce najczęściej dobiera się dźwig samojezdny, ponieważ łączy on odpowiedni udźwig z możliwością szybkiego dojazdu i przestawiania się między miejscami montażu. Na budowie prefabrykowane słupy, belki czy płyty często są podnoszone w kilku punktach wzdłuż frontu robót, więc mobilność urządzenia ma duże znaczenie organizacyjne i czasowe.
Warto pamiętać, że sama informacja "20 ton" nie wyczerpuje doboru dźwigu: w praktyce trzeba jeszcze uwzględnić m.in. wysięg (odległość od osi obrotu do ładunku), wysokość podnoszenia, warunki dojazdu i ustawienia podpór oraz strefy niebezpieczne. Udźwig dźwigu maleje wraz ze wzrostem wysięgu, dlatego dobór zawsze powinien odnosić się do tabel/wykresów udźwigów dla konkretnego modelu.
- "Dźwig wieżowy" jest typowy dla długotrwałych robót na wysokości (np. duże budowy kubaturowe), ale jego dobór nie wynika wyłącznie z masy 20 ton; w wielu przypadkach montaż prefabrykatów wykonuje się szybciej i elastyczniej dźwigiem mobilnym.
- "Dźwig teleskopowy" w praktyce bywa rozwiązaniem mobilnym i często jest odmianą dźwigu samojezdnego; sama nazwa podkreśla typ wysięgnika, a nie przewagę w każdym przypadku montażu prefabrykatów. Bez dodatkowych danych (zasięg, teren, wysokość) nie jest to jednoznacznie najlepszy wybór.
- "Dźwig przegubowy" (z wysięgnikiem łamanym) jest użyteczny w specyficznych warunkach manewrowania, ale nie jest standardowym pierwszym wyborem do typowego montażu ciężkich prefabrykatów żelbetowych, gdzie kluczowy bywa duży udźwig w określonym zasięgu.
Na egzaminie warto kojarzyć: dla montażu prefabrykatów na placu budowy, gdy liczy się szybkie przemieszczanie i podnoszenie ciężkich elementów, odpowiedź wskazująca dźwig mobilny jest zwykle najbardziej trafna. Zawsze jednak należy rozumieć, że dobór "na tonach" to skrót myślowy i w realnej pracy wymaga sprawdzenia parametrów w dokumentacji sprzętu.
