W nastawianiu miana roztworu kwasu solnego na mianowany roztwór wodorotlenku sodu (NaOH) wykonuje się miareczkowanie kwasowo-zasadowe. Istotą jest reakcja stechiometryczna między kwasem i zasadą, czyli zobojętnianie.
Można to opisać równaniem cząsteczkowym:
HCl + NaOH → NaCl + H2O
W zapisie jonowym skróconym najważniejszy jest etap tworzenia wody:
H+ + OH− → H2O
Dlaczego nie są poprawne pozostałe odpowiedzi?
- "hydrolizy" – hydroliza dotyczy reakcji soli z wodą (np. wodorosole, sole słabych kwasów lub zasad), prowadząc do zmiany pH. W samym miareczkowaniu HCl mocną zasadą kluczowe jest łączenie H+ z OH−, a nie rozkład/reakcja soli z wodą.
- "redoks" – reakcje redoks wymagają zmiany stopni utlenienia. W reakcji HCl z NaOH nie zachodzi utlenianie ani redukcja; to wymiana protonów i tworzenie wody.
- "wytrącania osadu" – strącanie wymaga powstania trudno rozpuszczalnego produktu. Chlorek sodu jest dobrze rozpuszczalny w wodzie, więc nie obserwuje się osadu; roztwór pozostaje klarowny (przy typowych stężeniach analitycznych).
W praktyce laboratoryjnej rozpoznanie typu reakcji pomaga dobrać właściwy wskaźnik, przewidzieć przebieg krzywej miareczkowania i ocenić, czy w układzie nie pojawią się zjawiska zakłócające (np. redoks lub strącanie), które wymagałyby innej metody oznaczania.