W obróbce termicznej tkanin (np. prasowanie, podprasowanie, stabilizacja/termofiksacja) o efekcie decyduje nie tylko temperatura, ale również czas ekspozycji i nacisk. Zbyt długi kontakt z wysoką temperaturą powoduje, że materiał pochłania więcej energii cieplnej, niż jest to potrzebne do uzyskania zamierzonego efektu technologicznego.
Skutkiem może być przegrzanie i uszkodzenie tkaniny, np. osłabienie włókien, trwałe odkształcenie, utrata sprężystości, zmechacenie w wyniku naruszenia struktury, a w skrajnych przypadkach ślady przypalenia lub stopienia (szczególnie dla niektórych włókien syntetycznych). Tego typu uszkodzenia są zwykle nieodwracalne i widoczne w ocenie jakości wyrobu.
Odpowiedź "Może to spowodować zbyt mocne wyprasowanie tkaniny" jest myląca: "mocne wyprasowanie" nie jest typową wadą technologiczną opisującą proces, a raczej potocznym określeniem efektu wizualnego. Problemem przy nadmiernym czasie jest przede wszystkim degradacja materiału, nie samo "bardziej równe" ułożenie.
Odpowiedź "Może to spowodować zbyt słabe wyprasowanie tkaniny" jest sprzeczna z mechanizmem zjawiska: wydłużenie czasu przy wysokiej temperaturze nie prowadzi do słabszego efektu, tylko do ryzyka przegrzania i wad.
Odpowiedź "Nie ma żadnych konsekwencji..." jest nieprawdziwa, ponieważ czas jest jednym z podstawowych parametrów obróbki termicznej (obok temperatury i nacisku). W praktyce, aby uniknąć błędów, warto dobierać parametry do surowca i zawsze wykonywać próbę na ścinku materiału.
