KWALIFIKACJA PGF5 - TEST WIEDZY NR 3

"Odstające krawędzie" w wydruku 3D (technologia FFF/FDM) najczęściej oznaczają unoszenie narożników, odklejanie się fragmentów od stołu lub lokalne odwarstwianie. U podstaw leży zwykle zbyt słabe wiązanie: albo między kolejnymi ścieżkami/warstwami, albo między pierwszą warstwą a powierzchnią stołu. Zjawisko nasila się przez skurcz termiczny tworzywa i zbyt szybkie wychładzanie.

• Zwiększenie temperatury drukowania najczęściej pomaga, bo materiał lepiej się uplastycznia, łatwiej "rozlewa" i łączy z poprzednią warstwą. W praktyce poprawia to adhezję i zmniejsza ryzyko, że krawędzie będą się odginały lub odrywały.
• Zwiększenie prędkości drukowania zwykle pogarsza sytuację: skraca czas, w którym tworzywo zdąży się nagrzać i związać, a dodatkowo może pogorszyć docisk/układanie pierwszej warstwy. Efektem bywa słabsze sklejenie i większa podatność na unoszenie krawędzi.
• Zmniejszenie temperatury stołu drukującego zazwyczaj nie jest właściwym kierunkiem przy odstawaniu krawędzi od podłoża, ponieważ chłodniejsze podłoże częściej oznacza mniejszą przyczepność pierwszej warstwy. W wielu przypadkach to właśnie podniesienie temperatury stołu lub poprawa przygotowania powierzchni zwiększa adhezję.
• Zwiększenie rozdzielczości druku (np. mniejsza wysokość warstwy) wpływa głównie na detaliczność i wygląd powierzchni, ale nie rozwiązuje bezpośrednio problemu termiczno-adhezyjnego. Może nawet wydłużyć czas druku, co nie gwarantuje poprawy przyczepności.

Wskazówka egzaminacyjna: przy wadach typu unoszenie/odstawanie krawędzi myśl w pierwszej kolejności o temperaturze, adhezji i chłodzeniu (a dopiero potem o prędkości i rozdzielczości). Jeśli pytanie nie podaje materiału, wybierz działanie najbardziej ogólne i typowo poprawiające wiązanie, czyli korektę temperatury.