W pracy opiekunki środowiskowej aktywność fizyczna jest elementem aktywizacji i wspierania możliwie największej samodzielności. Dlatego prawidłowe postępowanie polega na zaproponowaniu różnych form aktywności (np. spacery, ćwiczenia przy krześle, proste ćwiczenia rozciągające), dostosowanych do możliwości, stanu zdrowia i zainteresowań podopiecznego. Taki dobór zwiększa bezpieczeństwo, ogranicza ryzyko zniechęcenia oraz ułatwia utrzymanie regularności.
Odpowiedź "Zaproponuję podopiecznemu różne formy aktywności fizycznej, dostosowane do jego możliwości i zainteresowań" jest poprawna, bo uwzględnia kluczowe zasady planowania opieki: indywidualizację, stopniowanie obciążenia, współpracę z podopiecznym oraz realność celu. W praktyce opiekunka obserwuje tolerancję wysiłku, dba o warunki (obuwie, przestrzeń, asekurację), a także motywuje i proponuje alternatywy, gdy dana forma ruchu nie jest akceptowana.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe z typowych powodów egzaminacyjnych i praktycznych:
- "Zmuszę podopiecznego do codziennego biegania" – przymus i intensywna forma wysiłku mogą być niebezpieczne (ryzyko upadku, przeciążenia, zaostrzenia chorób). Dodatkowo przymus osłabia współpracę i motywację.
- "Zignoruję potrzebę aktywności fizycznej, skupiając się na innych aspektach opieki" – pomijanie aktywności może pogarszać sprawność, sprzyjać izolacji i zmniejszać samodzielność, co stoi w sprzeczności z celem usług opiekuńczych.
- "Zastosuję jedną wybraną formę aktywności fizycznej, niezależnie od preferencji i możliwości podopiecznego" – brak elastyczności ignoruje ograniczenia i preferencje, przez co aktywność może być nierealna do utrzymania lub niebezpieczna.
Wskazówka do nauki: w pytaniach o organizowanie opieki najczęściej wygrywa odpowiedź zawierająca dostosowanie do osoby, bezpieczeństwo i współpracę, a przegrywają skrajności: przymus, rutyna bez indywidualizacji oraz zaniedbanie potrzeby.
