KWALIFIKACJA MED2 - CZERWIEC 2016

Najczęściej przyjmuje się osadzanie łyżki zaczynając od części tylnej i kierując ją stopniowo do przodu.

Taka sekwencja pomaga ustabilizować łyżkę, kontrolować rozpływ masy wyciskowej i zmniejszyć ryzyko przekoszenia oraz zniekształcenia wycisku.

Osadzenie od tyłu ułatwia wstępną stabilizację łyżki w strefach dystalnych i lepszą kontrolę ułożenia na polu wyciskowym.

Zmniejsza to ryzyko przesunięcia łyżki podczas docisku oraz powstawania ubytków lub pęcherzy w ważnych obszarach wycisku.

Może dojść do nierównego docisku i trudniejszej kontroli wypierania masy ku tyłowi, co sprzyja deformacjom.

Częściej pojawiają się przekoszenia łyżki, ubytki w dystalnych fragmentach wycisku i konieczność powtórzenia procedury.

Typowe błędy to: zbyt późne lub nierówne osadzenie łyżki, przekoszenie, zbyt mocny docisk, nieprawidłowy dobór rozmiaru łyżki oraz niewłaściwe prowadzenie łyżki po wprowadzeniu do jamy ustnej.

Skutkiem są zniekształcenia i niedokładne odwzorowanie tkanek.

Tak, sposób i tempo osadzania łyżki mogą wpływać na komfort pacjenta.

Uporządkowana sekwencja czynności (stabilizacja i kontrolowany docisk) zwykle zmniejsza "chaotyczne" manipulacje w jamie ustnej, co bywa pomocne u pacjentów wrażliwych na bodźce w tylnej części jamy ustnej.

Łyżka powinna obejmować pole wyciskowe z zachowaniem miejsca na masę wyciskową i nie powodować urazów.

Za mała łyżka daje niedokładne odwzorowanie, za duża utrudnia osadzenie i stabilizację. W praktyce dobór weryfikuje się przymiarką przed zarobieniem masy.

Wycisk anatomiczny służy zwykle do uzyskania wstępnego odwzorowania tkanek (np. pod model diagnostyczny lub etap przygotowawczy).

Wycisk czynnościowy wykonuje się, gdy chce się uwzględnić ukształtowanie tkanek w ruchu i bardziej precyzyjne warunki brzeżne – zależnie od planu leczenia.

To część łyżki znajdująca się najbardziej dystalnie po jej wprowadzeniu do jamy ustnej, czyli bliżej tylnej części podniebienia i okolicy guzów szczęki.

Od tej strefy zaczyna się kontrolowane osadzanie, a następnie łyżkę prowadzi się ku przodowi.

Higienistka może przygotować stanowisko, dobrać i przymierzyć łyżkę, przygotować materiał zgodnie z instrukcją, zadbać o osuszenie pola, odsysanie i komfort pacjenta.

Wspiera też komunikację: instruuje o oddychaniu przez nos i kontroluje, czy pacjent nie porusza głową.

Pomaga prosta zasada: "szczęka: od tyłu do przodu" – najpierw stabilizujesz tył łyżki, potem dociskasz ku przodowi.

Na egzaminie zwracaj uwagę na odpowiedzi opisujące stabilizację i kontrolę masy, a nie przypadkowy kierunek ruchu.