W opracowaniu wyników pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych generalizacja polega na takim doborze i ujęciu szczegółów terenowych, aby przedstawienie było czytelne i adekwatne do celu oraz skali opracowania. Gdy na niewielkim obszarze występuje bardzo dużo podobnych elementów (np. wiele drzew), w praktyce nie opisuje się każdego z nich osobno, bo prowadzi to do przeładowania treści i utraty przejrzystości.
Dlatego poprawnym postępowaniem jest ujęcie skupiska drzew jako jednego obiektu – najczęściej jako obiektu powierzchniowego pokazującego zasięg zadrzewienia. Taki zapis oddaje informację istotną dla użytkownika mapy: że dany fragment terenu jest zadrzewiony i w jakich granicach, bez mnożenia drobnych symboli.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Pomijać drzewa podczas pomiarów – to nie jest generalizacja, tylko utrata informacji o zagospodarowaniu/roślinności, co może mieć znaczenie w analizie terenu.
- Zmierzyć tylko najwyższe drzewa – to selekcja arbitralna, która zniekształca rzeczywisty obraz. "Najwyższe" nie musi być kryterium przydatnym dla mapy sytuacyjnej.
- Zmierzyć każde drzewo indywidualnie – może być uzasadnione w szczególnych opracowaniach, ale w kontekście generalizacji dla typowego opracowania jest nieefektywne i pogarsza czytelność.
Na egzaminie zwracaj uwagę na słowo generalizacja: oznacza ono uogólnienie i przedstawienie zbioru drobnych elementów jako obiektu o wyższym poziomie agregacji, a nie pomijanie danych lub wybiórcze "ucięcie" części zjawiska.
