W pomiarach wychyleń (odchyłek) masztu kluczowe jest ustalenie, w jakiej płaszczyźnie przedstawiono wyniki. Przy metodzie rzutowania rejestruje się odchylenie osi obiektu od pionu i prezentuje je w formie wykresu odpowiadającego przekrojowi przez obiekt. Taki przekrój jest z natury związany z geometrią pionu i wysokości, dlatego wyniki interpretuje się jako wychylenia osi masztu w płaszczyźnie pionowej (czyli płaszczyźnie zawierającej kierunek pionu i kierunek rzutowania).
Odpowiedź "pionowej." jest właściwa, ponieważ wykres pokazujący wychylenia osi masztu opisuje zmianę odchylenia wraz z wysokością obiektu. To typowe przedstawienie dla kontroli pionowości: analizuje się, jak bardzo oś "ucieka" od pionu na poszczególnych poziomach.
- Odpowiedź "poziomej." jest błędna, bo płaszczyzna pozioma odpowiadałaby rzutowi sytuacyjnemu (planowi) i zwykle służy do prezentacji położenia punktów w terenie, a nie do analizy pionowości osi obiektu wzdłuż wysokości.
- Odpowiedź "ukośnej." jest nieprecyzyjna i nie stanowi standardowego, jednoznacznego odniesienia geometrycznego w tego typu interpretacji wyników; pomiary pionowości odnosi się do pionu/poziomu, a nie do dowolnej "ukośnej" płaszczyzny.
- Odpowiedź "nachylonej." również nie jest właściwa: opis "nachylona" nie definiuje jednoznacznie układu odniesienia. W praktyce porównuje się oś obiektu do pionu, więc naturalnym odniesieniem jest płaszczyzna pionowa.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się oś masztu oraz wychylenie (kontrola pionowości), najczęściej chodzi o analizę w płaszczyźnie pionowej, a rysunek/wykres ma formę przekroju pokazującego odchyłki względem pionu na różnych wysokościach.
