Połączenia elementów maszyn dzieli się często na rozłączne i nierozłączne. Kluczowym kryterium nie jest "moc" czy "sztywność" złącza, tylko to, czy da się je rozmontować bez uszkodzenia łączonych części albo samego złącza.
Połączenie spawane jest typowym połączeniem nierozłącznym, ponieważ w procesie spawania dochodzi do trwałego złączenia materiałów (powstaje spoina). Rozdzielenie takich elementów w praktyce wymagałoby zniszczenia spoiny, często także fragmentu materiału rodzimego (np. przez cięcie), czyli demontaż nie jest "czysty".
Pozostałe odpowiedzi opisują połączenia, które z założenia projektuje się tak, aby dało się je demontować:
- Połączenie gwintowe – rozłączne, bo elementy można odkręcić/rozkręcić (typowo śruba–nakrętka lub śruba w otworze gwintowanym) i ponownie zmontować.
- Połączenie śrubowe – również rozłączne; śruba jest elementem złącznym umożliwiającym montaż i demontaż w serwisie.
- Połączenie na kołki – zasadniczo rozłączne; kołki (ustalające lub łączące) można wyjąć i ponownie zastosować, choć czasem wymagają użycia narzędzi lub są pasowane ciasno. Nadal jednak ideą jest możliwość rozdzielenia części bez ich niszczenia.
W praktyce mechatronika wybór połączenia nierozłącznego (np. spawanego) uzasadnia się m.in. wymaganiem wysokiej sztywności lub szczelności, a wybór rozłącznego (śruby/kołki) – potrzebą regulacji, przeglądów i napraw.
