W studiu "nieostrość" bardzo często wynika z poruszenia: drgań aparatu w trakcie naświetlania (np. przy pracy z ręki) albo ruchu fotografowanego obiektu (np. gesty modela). Najprostszym parametrem, który bezpośrednio ogranicza rozmycie ruchu, jest czas migawki. Zwiększenie prędkości migawki oznacza skrócenie czasu naświetlania, a więc mniej czasu na to, aby ruch "zarejestrował się" jako smuga.
Dlatego odpowiedź "Zwiększ prędkość migawki." jest najbardziej trafna jako działanie, które najprawdopodobniej poprawi ostrość w typowej sytuacji poruszenia.
- "Zmniejsz wartość ISO." – obniżenie czułości zwykle zmniejsza szum i poprawia jakość tonalną, ale nie zatrzymuje ruchu. Co więcej, przy stałym świetle może wymusić dłuższy czas migawki, co bywa przeciwskuteczne dla ostrości.
- "Zwiększ wartość przysłony." – domknięcie przysłony (większa liczba f) zwiększa głębię ostrości, co może pomóc, gdy problemem jest nietrafienie w punkt ostrości. Jednak przy poruszeniu samo domknięcie przysłony nie usuwa smug ruchu, a często wydłuża czas migawki lub wymaga mocniejszego światła.
- "Zmniejsz moc oświetlenia studyjnego." – słabsze światło zazwyczaj wymusza dłuższy czas migawki lub wyższe ISO, co może pogorszyć ostrość (poruszenie) albo jakość (szum). To nie jest typowa metoda walki z nieostrością.
W praktyce, jeśli po skróceniu czasu migawki problem nie znika, warto rozważyć inne przyczyny: błędny autofokus, zbyt małą głębię ostrości, drgania od naciskania spustu lub brak stabilizacji. Wtedy pomagają m.in. statyw, wyzwalanie zdalne oraz kontrola ustawień AF.
