Gdy pracownik szpitala zauważa u pacjenta możliwe oznaki przemocy (np. siniaki, zadrapania), powinien działać tak, aby zwiększyć bezpieczeństwo pacjenta i jednocześnie nie przekraczać swoich kompetencji. Najbardziej właściwe jest przekazanie informacji zgodnie z wewnętrzną ścieżką zgłaszania: do przełożonego, osoby dyżurnej lub wskazanych w placówce komórek/zespołów, które zajmują się interwencją i dalszym postępowaniem.
Odpowiedź "Powiadom odpowiednie służby w szpitalu o swoich obserwacjach." jest poprawna, ponieważ:
- uruchamia formalne i bezpieczne działania ochronne w ramach organizacji,
- zapewnia, że sprawą zajmą się osoby uprawnione (interdyscyplinarnie),
- minimalizuje ryzyko błędów, eskalacji konfliktu i narażenia pacjenta.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe z typowych powodów:
- "Zignoruj sytuację, nie jest to twoja sprawa." – zaniechanie może utrwalić zagrożenie i jest sprzeczne z zasadami bezpieczeństwa pacjenta oraz odpowiedzialnością zawodową.
- "Skonfrontuj pacjenta z twoimi obserwacjami." – konfrontacja bywa odbierana jako oskarżenie, może wywołać lęk lub wycofanie pacjenta i nie zastępuje formalnej ścieżki zgłoszenia; rozmowa wspierająca wymaga przygotowania i warunków bezpieczeństwa.
- "Rozpocznij śledztwo na własną rękę." – samodzielne dochodzenie może naruszać procedury, prywatność oraz doprowadzić do błędnych wniosków; rolą pracownika jest zgłoszenie i udokumentowanie obserwacji zgodnie z zasadami placówki.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: zauważasz – zabezpieczasz – zgłaszasz. Najpierw dbasz o bezpieczeństwo, potem uruchamiasz właściwy kanał w organizacji, a nie działania indywidualne.
