W diagnostyce silnika trójfazowego rozróżnia się co najmniej dwa rodzaje pomiarów, które uzupełniają się informacyjnie:
- Rezystancja uzwojeń (mierzonej omomierzem) – służy do oceny ciągłości i symetrii faz.
- Rezystancja izolacji (mierzona megomierzem) – służy do oceny jakości izolacji elektrycznej między uzwojeniami oraz między uzwojeniem a obudową (masą).
Odpowiedź "zwarcie między uzwojeniem W1-W2, a obudową silnika" jest właściwa wtedy, gdy z tabeli wynika, że izolacja tej fazy względem obudowy ma wartość istotnie zaniżoną w porównaniu z pozostałymi fazami (lub nie spełnia przyjętych kryteriów). Taki wynik oznacza uszkodzenie izolacji i upływ prądu do masy, co w praktyce może powodować zadziałanie zabezpieczeń (np. różnicowoprądowych/ziemnozwarciowych) i ryzyko porażenia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do typowych objawów?
- "przerwę w uzwojeniu U1-U2" rozpoznaje się po braku ciągłości (rezystancja bardzo duża/nieokreślona) w samym uzwojeniu U. Sama obniżona izolacja do obudowy nie jest równoznaczna z przerwą.
- "zwarcie między uzwojeniami U1-U2 oraz W1-W2" sugeruje zwarcie międzyfazowe lub międzyuzwojeniowe, które zwykle objawia się pogorszeniem izolacji między uzwojeniami (np. U–W), a nie tylko w relacji uzwojenie–obudowa. Dodatkowo często towarzyszą temu nietypowe zależności w rezystancjach faz.
- "przerwę w uzwojeniu V1-V2" analogicznie wymagałaby wskazania braku ciągłości w fazie V, co wynika z pomiaru rezystancji uzwojeń, a nie z samej izolacji do korpusu.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy problem dotyczy ciągłości uzwojenia (przerwa/zwarcie zwojowe – omomierz), czy izolacji (upływ do obudowy lub między fazami – megomierz). Dopiero potem dopasuj opis usterki do właściwej pary punktów pomiarowych.
