W audiometrii u dzieci celem działań dotyczących ucha niebadanego jest ograniczenie wpływu słyszenia bodźca "drugim uchem" (czyli ryzyka przesłuchu międzyusznego). W praktyce klinicznej i gabinetowej duże znaczenie ma sposób podania bodźca do ucha badanego.
Odpowiedź "Użycie słuchawek zamkniętych lub wkładów usznych" wskazuje na rozwiązanie sprzętowe, które pomaga ograniczyć docieranie dźwięku do ucha przeciwnego i poprawia separację kanałów. Wkłady uszne (insert) oraz słuchawki o dobrej izolacji są często wybierane w pracy z dziećmi także dlatego, że mogą ułatwiać organizację badania i zwiększać powtarzalność wyników.
Odpowiedzi z rodzajami szumu ("szum biały", "szum różowy", "szum brązowy") odnoszą się do maskowania szumem jako koncepcji. W samym brzmieniu tych opcji łatwo pomylić "techniki" z "typami" szumu i uznać, że samo nazwanie barwy szumu rozwiązuje problem. W praktyce wybór i sposób podania szumu zależy od procedury, warunków pomiaru i celu klinicznego, a nie od popularności nazwy.
- "Użycie maskowania szumem białym" – opisuje rodzaj sygnału maskującego, ale w tej formie nie precyzuje techniki ani wskazań i może być mylące jako "najczęściej stosowane" u dzieci.
- "Użycie maskowania szumem różowym" – podobnie, jest to jedynie etykieta typu szumu, bez odniesienia do procedury i warunków.
- "Użycie maskowania szumem brązowym" – również nie opisuje jednoznacznie praktycznej techniki klinicznej w badaniu pediatrycznym.
W przygotowaniu do egzaminu warto umieć rozróżnić: (1) działania sprzętowe (dobór przetwornika, dopasowanie wkładek) od (2) procedur maskowania (kiedy i jak podawać sygnał maskujący do ucha niebadanego).
