W technice sitodrukowej forma drukowa działa jak szablon: część oczek siatki jest zablokowana (nieprzepuszczalna), a część pozostaje otwarta w miejscach, w których ma powstać obraz. W czasie drukowania rakiel wymusza przepływ farby, ale farba może przejść na podłoże wyłącznie przez drożne oczka.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie: "zostały wymyte oczka siatki przez które ma przechodzić farba." To praktyczna kontrola jakości po przygotowaniu szablonu (np. po naświetlaniu i wywołaniu/"wymyciu" nieutwardzonej warstwy): jeśli oczka nie są drożne, na odbitce pojawią się braki, przerwy w apli lub osłabienie krycia, a narząd będzie dłuższy i bardziej kosztowny.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo dotyczą innych zjawisk lub innych technik:
- "usunięto kleistość powierzchniową z powierzchni formy." – w przygotowaniu siatki istotne jest m.in. odtłuszczenie i czystość, ale "kleistość powierzchniowa" nie jest standardowym, kluczowym kryterium oceny gotowości szablonu do przepuszczania farby. Najbardziej krytyczna jest drożność oczek w polach drukujących.
- "elementy drukujące mają właściwości hydrofobowe." – hydrofobowość/hydrofilowość to klasyczne rozróżnienie związane z offsetem (równowaga farba–woda na płaskiej formie). W sitodruku nie jest to zasada rozdziału pól drukujących i niedrukujących; decyduje przepuszczalność (otwarte vs zablokowane oczka).
- "jest odpowiednia wysokość elementów drukujących." – "wysokość elementów drukujących" to skojarzenie z formami wypukłymi/wklęsłymi lub z geometrią elementów w innych technikach. W sitodruku kluczowa jest struktura siatki i warstwy szablonu (drożność oczek, równomierność, brak zatykania), a nie wysokość elementów drukujących w tym sensie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się sitodruk i "przejście farby", niemal zawsze chodzi o drożność oczek siatki, czystość szablonu i brak zatykania w obszarach drukujących.
