W przygotowaniu gleby przed założeniem sadu jednym z kluczowych etapów jest wykonanie orki głębokiej. Z punktu widzenia nawożenia ma to znaczenie, ponieważ zabieg ten umożliwia wymieszanie nawozu w głębszej warstwie gleby, czyli w strefie, w której system korzeniowy drzew będzie intensywnie się rozwijał w kolejnych latach.
Za prawidłowe uznaje się nawożenie fosforowe i potasowe, ponieważ fosfor i potas są składnikami, które w glebie przemieszczają się wolniej niż azot. Jeśli zostaną wysiane przed orką głęboką, orka pomaga rozprowadzić je w profilu glebowym, co poprawia ich dostępność dla roślin w dłuższym okresie. Jest to typowa logika nawożenia przedsadzeniowego (podstawowego).
Odpowiedzi zawierające wyłącznie azot lub mieszaniny z azotem są nieadekwatne jako jedyny wybór na tym etapie, bo azot działa bardziej "krótkoterminowo" i łatwiej ulega stratom lub przemieszczeniu; w praktyce bywa podawany później, w dawkach dostosowanych do fazy wzrostu i kondycji roślin.
Warianty z nawożeniem wapniowym odnoszą się do wapnowania, które służy głównie regulacji odczynu (pH) i poprawie warunków glebowych. To ważny zabieg przed założeniem sadu, ale jest inną kategorią działania niż dobór składników P i K do nawożenia podstawowego przed orką. W praktyce decyzję o wapnowaniu podejmuje się na podstawie analizy gleby i planuje tak, by nie powodować niepożądanych reakcji w glebie.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: "Przed orką głęboką – P i K, azot później". Dzięki temu łatwiej odróżnić nawożenie przedsadzeniowe od nawożenia w trakcie prowadzenia już założonego sadu.
