Wskaźnik BMI (Body Mass Index) to prosty parametr przesiewowy służący do oceny relacji masy ciała do wzrostu. W praktyce opiekuńczej bywa wpisywany do dokumentacji przy przyjęciu pacjenta, ponieważ pomaga szybko określić, czy masa ciała może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zdrowotnym.
W typowo przyjmowanej klasyfikacji dla osób dorosłych przedziały interpretacyjne obejmują m.in.:
- zakres uznawany za prawidłową masę ciała (niższe wartości niż 25),
- nadwagę (wartości od 25 do poniżej 30),
- otyłość (wartości od 30 wzwyż).
Skoro BMI pacjentki wynosi 28, to znajduje się w przedziale odpowiadającym nadwadze. Dlatego odpowiedź "nadwaga." jest właściwa.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "prawidłowa masa ciała." – ta kategoria dotyczy niższych wartości BMI niż 25, więc nie pasuje do wyniku 28.
- "wychudzenie organizmu." – wychudzenie/niedowaga wiążą się z BMI poniżej normy; wynik 28 wskazuje na nadmiar masy, a nie jej niedobór.
- "otyłość." – otyłość rozpoznaje się przy wartościach od 30; 28 jest jeszcze poniżej tego progu.
Wskazówka egzaminacyjna: częstym błędem jest "zaokrąglanie" 28 do 30 i automatyczne wybieranie otyłości. Na teście zawsze porównuj liczbę z granicami przedziałów. Pamiętaj też, że BMI ma ograniczenia (np. w ciąży, u dzieci lub przy bardzo dużej masie mięśniowej), ale w standardowych zadaniach egzaminacyjnych zwykle chodzi o klasyfikację osoby dorosłej.
