W górnictwie odkrywkowym prace ręczne przy urabianiu nadkładu należą do czynności o podwyższonym ryzyku, szczególnie gdy prowadzi się je w przodkach zlokalizowanych jeden nad drugim. W takiej sytuacji zagrożenia nakładają się na siebie: materiał urabiany wyżej może spadać na osoby pracujące niżej, podobnie jak narzędzia, odłamki lub bryły urobku. Dodatkowo drgania i naruszenie struktury gruntu mogą sprzyjać obrywom i lokalnym obsunięciom.
Żeby ograniczyć to ryzyko, w praktyce stosuje się wymagania dotyczące minimalnej szerokości poziomu (półki/bermy) pomiędzy piętrami. Wystarczająco szeroki poziom pełni rolę strefy separacji: daje miejsce na bezpieczne przemieszczanie się, umożliwia odsunięcie ludzi od krawędzi oraz zmniejsza prawdopodobieństwo, że urobek spadnie bezpośrednio na niższy przodek. Taki warunek jest więc elementem organizacji robót i profilaktyki wypadkowej.
W przedstawionym pytaniu prawidłową odpowiedzią jest 7 m. To wartość graniczna, przy której dopuszcza się jednoczesną pracę ludzi w przodkach położonych jeden nad drugim podczas ręcznego urabiania nadkładu.
- Odpowiedź 5 m jest nieprawidłowa, bo oznacza mniejszą szerokość poziomu, a więc słabszą separację między piętrami i większe narażenie na spadający materiał.
- Odpowiedź 6 m również jest nieprawidłowa z tego samego powodu: to nadal mniej niż wymagana minimalna szerokość, więc warunek dopuszczalności pracy nie jest spełniony.
- Odpowiedź 4 m jest tym bardziej błędna, ponieważ tak wąski poziom praktycznie nie zapewnia bezpiecznej strefy między piętrami przy równoczesnej pracy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "dopuszczalności" jednoczesnej pracy na różnych wysokościach, zwykle sprawdza konkretny parametr graniczny (minimalna szerokość/odległość). Najlepiej zapamiętywać go razem z uzasadnieniem bezpieczeństwa: ochrona osób na niższym piętrze przed spadającym urobkiem i narzędziami.
