W rozkroju nakładu (wielu warstw materiału) kluczowe jest takie oznaczenie wykrojów, aby w szwalni dało się je szybko i poprawnie zmontować. Krajarka taśmowa wykonuje cięcie przez cały nakład, więc pozwala na wykonanie w tym samym czasie na wszystkich warstwach prostych znaków wynikających bezpośrednio z cięcia.
Dlatego poprawne są punkty montażowe: należą do nich m.in. nacięcia/znaki kontrolne na krawędziach elementów, które wskazują miejsca dopasowania (np. zgrania szwów, zaszewek, wstawek, punktów kontrolnych konstrukcji). Ich zaletą jest to, że powstają "automatycznie" podczas cięcia i są identyczne na każdym egzemplarzu w nakładzie, co ogranicza rozbieżności między sztukami.
Odpowiedź "punkty wewnątrz elementu" jest typowo problematyczna na etapie samego cięcia krajarką: znaki położone w środku wykroju (a nie na krawędzi) często wymagają innej techniki przeniesienia (np. punktowania, wiercenia/znakowania), a nie prostego nacięcia krawędzi cięciem. Takie oznaczenia mogą też wymagać większej dokładności pozycjonowania względem konstrukcji niż daje proste nacięcie przy krawędzi.
Odpowiedzi "miejsca naszycia elementu" oraz "miejsca przyszycia guzików" odnoszą się do punktów technologicznych montażu dodatków. W praktyce ich położenie bywa wyznaczane i kontrolowane na późniejszym etapie (np. podczas przygotowania do szycia, na stanowisku szycia lub prasowania), często z użyciem szablonów/oprzyrządowania albo znakowania punktowego. Nie są to typowe znaki, które najwygodniej (i najpewniej) wykonać samym cięciem krajarką taśmową na całym nakładzie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy tego, co da się oznaczyć jednocześnie na wszystkich wykrojach podczas rozkroju, zwykle chodzi o znaki, które można wykonać mechanicznie w trakcie cięcia i które są potrzebne do spasowania elementów, a nie o położenie drobnych dodatków.
