Konwekcja to mechanizm przekazywania energii cieplnej związany z ruchem ośrodka (w pożarze: mieszaniny gazów, dymu i produktów spalania). W pomieszczeniu objawia się m.in. szybkim transportem gorących gazów ku górze, tworzeniem warstwy podsufitowej oraz przemieszczaniem energii i dymu w kierunku otworów (drzwi, okna) i do sąsiednich stref.
W fazie w pełni rozwiniętego pożaru intensywność spalania jest wysoka, temperatury są znaczne, a przepływy gazów pożarowych zwykle najbardziej dynamiczne. To sprzyja temu, że konwekcyjny transport ciepła i produktów spalania ma bardzo duże znaczenie dla warunków w pomieszczeniu (widoczność, temperatura w strefie górnej, rozkład stref termicznych) oraz dla rozprzestrzeniania się dymu i ciepła do innych przestrzeni.
Odpowiedź "wygasania" jest typowo błędna, ponieważ w tej fazie intensywność spalania i ruchy konwekcyjne zwykle słabną (choć nadal mogą występować lokalnie). Odpowiedź "początkowej" może kusić, bo już wtedy dym unosi się ku stropowi, jednak skala zjawiska i jego wpływ na całe pomieszczenie są zazwyczaj mniejsze niż w okresie maksymalnie rozwiniętego spalania. Odpowiedź "rozpalania" jest myląca z podobnego powodu: na początku pożaru konwekcja występuje, ale pytanie dotyczy fazy, w której odgrywa główną rolę w rozwoju pożaru w pomieszczeniu, co w ujęciu szkoleniowym najczęściej wiąże się z etapem największej intensywności i największych przepływów gazów.
W przygotowaniu do egzaminu warto łączyć mechanizmy wymiany ciepła z obserwowalnymi skutkami: konwekcja → szybki transport dymu i ciepła ku górze oraz przez otwory; promieniowanie → silne nagrzewanie powierzchni i materiałów w polu widzenia płomieni; przewodzenie → nagrzewanie przegród i elementów konstrukcji.
