Zobowiązania warunkowe dotyczą sytuacji, w których obowiązek świadczenia może powstać dopiero po spełnieniu warunku (zdarzenia przyszłego i niepewnego). Z tego powodu co do zasady nie są one wykazywane w bilansie ani w rachunku zysków i strat, dopóki nie nastąpi zdarzenie, które "urzeczywistni" zobowiązanie.
Poprawne jest stwierdzenie: "Zobowiązania warunkowe ujawnia się w informacji dodatkowej, gdy prawdopodobieństwo wypływu środków nie jest znikome". Kluczowe jest kryterium prawdopodobieństwa: jednostka ocenia ryzyko wypływu środków oraz okoliczności sprawy (np. spór sądowy, udzielone poręczenie, gwarancja). Jeśli prawdopodobieństwo jest znikome, obowiązek ujawnienia nie powstaje.
Stwierdzenie "Zobowiązania warunkowe nie są prezentowane w informacji dodatkowej" jest błędne, bo to właśnie informacja dodatkowa (noty) służy do ujawnień pozycji nieujmowanych w bilansie, w tym zobowiązań warunkowych.
Stwierdzenie "…tylko gdy istnieje duża pewność, że dojdą do skutku" myli zobowiązania warunkowe z podejściem właściwym dla zobowiązań pewnych lub zbyt zawężonym kryterium. W praktyce ujawnia się je przy ryzyku nie-znikomym, a nie dopiero przy "dużej pewności".
Stwierdzenie z progiem "25% wartości aktywów" jest przykładem fałszywego kryterium liczbowego: ujawnienia zobowiązań warunkowych nie opierają się na takim arbitralnym progu, tylko na ocenie charakteru i prawdopodobieństwa oraz istotności informacji dla użytkownika sprawozdania.
W praktyce warto ćwiczyć rozróżnienie: rezerwy (ujmowane w bilansie przy prawdopodobnym wypływie i wiarygodnym oszacowaniu) vs zobowiązania warunkowe (ujawniane w notach, gdy ryzyko nie jest znikome, ale wynik pozostaje niepewny).
