W kosztorysowaniu kluczowa jest kompletność i zgodność kosztorysu z rzeczywistym zakresem robót (wynikającym z dokumentacji i przedmiaru). Jeżeli podczas opracowania kosztorysu trafiasz na robotę, której nie ma w bazie danych programu, prawidłowym postępowaniem jest wprowadzenie tej pozycji – np. jako pozycji własnej/użytkownika – tak, aby została policzona w kosztorysie.
Dlaczego to jest poprawne?
Program kosztorysowy jest narzędziem, a baza danych nie zawsze zawiera wszystkie warianty robót. Brak pozycji w bazie nie oznacza, że roboty nie należy wycenić. Dodanie pozycji pozwala zachować pełny zakres kosztorysu oraz przejrzystość: wiadomo, co zostało ujęte i na jakich założeniach.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Pomijasz tę pozycję – prowadzi do niekompletnego kosztorysu i zaniżenia wartości robót. W praktyce może to skutkować błędną ofertą, problemami przy rozliczeniu lub sporami o zakres.
- Zastępujesz tę pozycję inną, podobną – "podobna" nie znaczy równoważna. Różnice w technologii, nakładach, jednostkach miary czy materiałach mogą istotnie zmienić wycenę i naruszyć zgodność z dokumentacją.
- Zmieniasz kosztorys, aby uniknąć tej pozycji – to odwrócenie logiki: kosztorys ma odzwierciedlać roboty, a nie dopasowywać roboty do ograniczeń narzędzia. Takie działanie może zniekształcić zakres i wprowadzić błąd merytoryczny.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się opcja, która zapewnia ujęcie brakującego elementu (uzupełnienie/utworzenie/dodanie pozycji), zwykle jest ona poprawna, bo wspiera zasadę kompletności kosztorysu i kontroli zakresu robót.
