Niezgodność fizyczna w recepturze to taka, która dotyczy postaci i wyglądu sporządzanego leku (np. zmętnienie, wytrącenie osadu, rozwarstwienie), bez konieczności zakładania trwałej reakcji chemicznej między składnikami. Typowym mechanizmem jest zbyt mała rozpuszczalność substancji w danym rozpuszczalniku lub w obecności innych składników.
Odpowiedź wskazująca na niezgodność fizyczną oraz możliwość jej uniknięcia przez zastąpienie "luminalu" "luminalem sodowym" jest logiczna, ponieważ zastosowanie soli sodowej słabego kwasu zwykle zwiększa rozpuszczalność w wodzie i zmniejsza ryzyko wytrącania. W praktyce recepturowej taka zamiana bywa wykorzystywana właśnie jako działanie korygujące, ale wymaga uwzględnienia różnicy w masach cząsteczkowych, aby zachować równoważną dawkę.
Stwierdzenie, że jest to niezgodność chemiczna, byłoby trafne wtedy, gdyby oczekiwano konkretnej reakcji chemicznej prowadzącej do powstania nowych związków (np. hydroliza, utlenianie, reakcje kwas–zasada dające trwałą zmianę składu). Sama sugestia zamiany na sól sodową jest jednak typowa dla rozwiązania problemu technologicznego związanego z rozpuszczaniem, a nie dla "naprawiania" reakcji chemicznej.
Odpowiedzi proponujące zamianę wody miętowej na wodę oczyszczoną mogą brzmieć wiarygodnie, ale nie wynikają bezpośrednio z istoty wskazanego działania korygującego (zamiana postaci substancji czynnej na sól). Zmiana rozpuszczalnika ma sens tylko wtedy, gdy to właśnie on jest przyczyną problemu, a w tym zadaniu kluczowym tropem jest relacja "kwas–sól sodowa" oraz konieczność przeliczenia ilości.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w odpowiedzi pojawia się przeliczenie wynikające z mas cząsteczkowych kwasu i soli, pytanie zwykle dotyczy zamiany postaci substancji i konsekwencji technologicznych (często: rozpuszczalność i niezgodności fizyczne), a nie typowych reakcji degradacji chemicznej.
