Zasada indywidualizacji w pracy asystenta osoby z niepełnosprawnością polega na tym, że wsparcie nie jest "jednym schematem dla wszystkich", lecz jest dobierane do konkretnej osoby. W treści pytania kluczowe są wskazówki: "zamiłowania, zdolności i możliwości podopiecznego". To dokładnie elementy, które decydują o tym, jakie cele i działania będą dla danej osoby sensowne, motywujące i osiągalne.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "indywidualizacji"? Ponieważ plan współdziałania ma uwzględniać m.in. preferencje (co osoba lubi), zasoby (w czym jest dobra), oraz ograniczenia i aktualny poziom funkcjonowania (co jest realne do wykonania teraz). Takie podejście zwiększa skuteczność wsparcia, minimalizuje ryzyko frustracji i wzmacnia podmiotowość osoby.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w tym kontekście?
- "akceptacji" – dotyczy postawy szacunku i przyjęcia osoby taką, jaka jest. Jest bardzo ważna w relacji pomocowej, ale nie opisuje mechanizmu planowania działań na podstawie zainteresowań i możliwości.
- "obiektywizmu" – odnosi się do bezstronności i unikania uprzedzeń w ocenie sytuacji. Może wspierać rzetelność, ale treść pytania nie mówi o ocenianiu, tylko o dopasowaniu wsparcia do osoby.
- "poufności" – oznacza ochronę informacji o podopiecznym i nierozpowszechnianie danych. To inny obszar etyki zawodowej niż dobór celów i aktywności w planie współdziałania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawiają się słowa typu "zainteresowania", "możliwości", "potrzeby", "tempo", zwykle chodzi o dostosowanie wsparcia do jednostki, czyli indywidualizację.
