W europejskiej hierarchii plezjochronicznej (PDH) wyższe strumienie powstają przez multipleksację czasową niższych. Oznacza to, że jeden szybszy strumień jest tworzony przez naprzemienne umieszczanie fragmentów (porcji) danych pochodzących z kilku wolniejszych strumieni w kolejnych chwilach czasu. Dlatego podstawową techniką jest tu zwielokrotnienie czasowe TDM, a nie zwielokrotnienie częstotliwościowe.
Przy tworzeniu E2 z czterech E1 stosuje się mechanizm wplatania informacji w postaci przeplotu bitowego. W praktyce oznacza to, że pojedyncze bity (w ustalonym porządku) z poszczególnych wejściowych strumieni E1 trafiają do wspólnego strumienia wyjściowego, co jest charakterystyczne dla klasycznych multiplekserów PDH. Taki sposób ułatwia zachowanie struktury ramki i realizację procesu w urządzeniu multipleksującym.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- FDM (zwielokrotnienie częstotliwościowe) polega na równoległym przenoszeniu wielu kanałów w różnych pasmach częstotliwości. Jest typowe dla systemów analogowych lub radiowych, a nie dla cyfrowej hierarchii PDH budowanej z ramek i podziału czasu.
- Przeplot bajtowy oznacza wplatanie całych bajtów (8 bitów naraz). W kontekście E2 z E1 w PDH standardowo rozróżnia się przeplot bitowy jako właściwy mechanizm tworzenia sygnału wyższego rzędu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się budowanie E2 z E1 w PDH, najpierw wybierz TDM, a potem rozważ typ przeplotu. Gdy odpowiedzi zawierają FDM, jest to zwykle przynęta oparta na skojarzeniu z "łączeniem sygnałów" bez uwzględnienia hierarchii cyfrowej.
