W analizie ilościowej w spektrometrii absorpcyjnej kluczowe jest powiązanie mierzonego sygnału z ilością analitu w próbce. W przypadku metod absorpcyjnych takim sygnałem jest absorbancja (związana z osłabieniem natężenia promieniowania po przejściu przez roztwór).
Prawo Lamberta-Beera (często zapisywane jako A = ε·l·c) mówi, że absorbancja A jest proporcjonalna do: molowego współczynnika absorpcji ε (zależnego m.in. od długości fali), drogi optycznej l (np. długości kuwety) oraz stężenia c. Dzięki temu, jeżeli znane są warunki pomiaru i zachowana jest liniowość, można wyznaczyć stężenie z pomiaru absorbancji, zwykle poprzez porównanie z roztworami wzorcowymi i sporządzenie krzywej kalibracyjnej.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do zjawisk optycznych, które mierzy spektrometria absorpcyjna:
- "Prawo Ohma" dotyczy zależności między napięciem, prądem i oporem w obwodach elektrycznych. Może pojawiać się w kontekście elektroniki aparatury, ale nie opisuje zależności absorbancji od stężenia.
- "Prawo Hubble'a" opisuje zależność prędkości ucieczki galaktyk od odległości w kosmologii, więc jest całkowicie poza zakresem analizy chemicznej i spektrometrii.
- "Prawo Archimedesa" dotyczy siły wyporu w cieczach i gazach. Ma zastosowania np. w hydrometrii czy wyznaczaniu gęstości, ale nie w obliczaniu stężenia na podstawie absorpcji światła.
W praktyce laboratoryjnej warto pamiętać, że prawo Lamberta-Beera ma najlepszą użyteczność w zakresie, w którym zależność A(c) jest liniowa; przy zbyt dużych stężeniach mogą pojawiać się odchylenia (np. przez oddziaływania międzycząsteczkowe, rozproszenie, światło pasożytnicze). Dlatego technik analityk zwykle pracuje na rozcieńczeniach i weryfikuje liniowość kalibracji.
