Podczas wykonywania ćwiczeń u osoby chorej i niesamodzielnej priorytetem jest bezpieczeństwo oraz bieżąca ocena reakcji pacjenta. Skarga na ból w trakcie ćwiczeń nie powinna być traktowana jako coś, co "zawsze musi wystąpić". Może oznaczać przeciążenie tkanek, zbyt duży zakres ruchu, niewłaściwe ustawienie kończyny/tułowia, zbyt szybkie tempo albo współistniejący problem zdrowotny.
Dlatego odpowiedź "Zmień lub dostosuj ćwiczenia, aby zmniejszyć ból pacjenta." jest właściwa: w praktyce oznacza to przerwanie lub zmniejszenie intensywności, zmianę pozycji, skrócenie czasu, zapewnienie przerwy i obserwację objawów. Jeśli ból utrzymuje się lub narasta, należy poinformować osobę odpowiedzialną za prowadzenie usprawniania (np. fizjoterapeutę) albo personel medyczny zgodnie z organizacją pracy w danej placówce.
Odpowiedź "Kontynuuj ćwiczenia, mówiąc pacjentowi, że ból jest normalny." jest błędna, bo unieważnia sygnał pacjenta i może prowadzić do pogorszenia stanu lub urazu. Odpowiedź "Zignoruj skargi pacjenta i kontynuuj ćwiczenia." jest jeszcze bardziej ryzykowna: ignorowanie bólu narusza zasady opieki skoncentrowanej na pacjencie i zwiększa prawdopodobieństwo zdarzeń niepożądanych. Z kolei "Powiedz pacjentowi, żeby wrócił, gdy ból minie." jest nieprawidłowe organizacyjnie i terapeutycznie: pozostawia pacjenta bez wsparcia oraz bez oceny przyczyny bólu, zamiast dostosować działanie tu i teraz.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o ćwiczenia i aktywizację najczęściej poprawne są odpowiedzi akcentujące modyfikację, przerwanie w razie niepokojących objawów, obserwację oraz zgłoszenie problemu właściwej osobie, a nie "dopięcie planu za wszelką cenę".
