W praktyce architektury krajobrazu inwentaryzacja małych obiektów (np. ław, koszy, pergoli, elementów ogrodzeń, murków) oznacza przede wszystkim udokumentowanie stanu istniejącego. Chodzi o zebranie danych, które pozwolą:
- jednoznacznie zidentyfikować obiekt i jego położenie,
- opisać jego cechy (materiały, forma, wymiary),
- ocenić aktualny stan i rodzaj uszkodzeń,
- zachować dowody wizualne (zdjęcia) do porównań i dokumentacji.
Dlatego stwierdzenia o tym, że inwentaryzacja powinna obejmować ocenę stanu technicznego obiektu, pomiary obiektu oraz dokumentację fotograficzną, są spójne z celem inwentaryzacji: tworzą rzetelny "opis stanu na dziś".
Natomiast stwierdzenie "Inwentaryzacja powinna obejmować ocenę kosztów naprawy obiektu" jest nieprawdziwe w typowym rozumieniu inwentaryzacji, ponieważ koszty należą do innego etapu pracy. Wycena napraw (kalkulacja, kosztorys, plan budżetu) wymaga dodatkowych założeń: technologii naprawy, zakresu robót, stawek, dostępności materiałów i robocizny. To są informacje decyzyjne i ekonomiczne, które nie wynikają wyłącznie z pomiaru i opisu stanu.
Jak unikać pomyłki na egzaminie? Warto zapamiętać prosty podział: inwentaryzacja odpowiada na pytanie "jak jest?" (wymiary, wygląd, uszkodzenia), a kosztorys/wycena odpowiada na pytanie "ile będzie kosztować doprowadzenie do wymaganego stanu?". Jeśli w odpowiedzi pojawiają się koszty, zwykle jest to sygnał, że wchodzimy w etap planowania robót, a nie samo rozpoznanie i opis stanu.
