Przedstawione objawy (nagła bladość, poty na twarzy, chłodna wilgotna skóra, drżenie dłoni oraz bełkotliwa mowa) są charakterystyczne dla hipoglikemii u osoby chorującej na cukrzycę, zwłaszcza gdy dolegliwości pojawiają się w trakcie wysiłku fizycznego. W takiej sytuacji celem opiekuna jest szybkie i bezpieczne dostarczenie szybko wchłanialnych węglowodanów, aby przerwać spadek glikemii.
Odpowiedź "posadzić podopiecznego i podać mu glukozę rozpuszczoną w wodzie lub słodycze" jest właściwa, ponieważ opis dotyczy osoby przytomnej (można więc rozważyć podanie doustne), a glukoza lub słodycze należą do produktów działających szybko. Dodatkowo posadzenie/przerwanie ćwiczeń ogranicza dalsze zużycie glukozy przez mięśnie i zmniejsza ryzyko urazu.
Pozostałe propozycje nie rozwiązują przyczyny problemu albo dotyczą innych stanów:
- "po krótkim odpoczynku zmniejszyć intensywność wykonywanych ćwiczeń" – może być sensowne przy zwykłym zmęczeniu, ale w hipoglikemii konieczna jest interwencja żywieniowa, bo sam odpoczynek nie uzupełnia niedoboru glukozy.
- "położyć lub posadzić podopiecznego i unieść wyżej jego kończyny dolne" – jest typowym postępowaniem w omdleniu/zasłabnięciu z powodu spadku ciśnienia, natomiast w hipoglikemii kluczowe jest dostarczenie węglowodanów; uniesienie nóg nie podnosi glikemii.
- "zapewnić dopływ świeżego powietrza i rozpiąć garderobę pod szyją" – bywa pomocne przy duszności, przegrzaniu lub lęku, ale nie koryguje niedocukrzenia.
W praktyce opiekun powinien też obserwować, czy stan się poprawia, oraz pamiętać o bezpieczeństwie: jeśli doszłoby do zaburzeń świadomości lub problemów z połykaniem, nie wolno podawać nic doustnie i trzeba wezwać pomoc medyczną.
