W podstawowych zabiegach resuscytacyjnych (BLS) u osoby dorosłej stosuje się schemat, w którym priorytetem są systematyczne uciśnięcia klatki piersiowej z możliwie krótkimi przerwami. Dlatego przy RKO prowadzonej bez zaawansowanych metod oddechowych (np. bez intubacji) przyjmuje się proporcję 30 uciśnięć : 2 oddechy.
Odpowiedź "30:2" jest poprawna, ponieważ taki układ pozwala utrzymać względnie stały przepływ krwi wywoływany uciśnięciami, a jednocześnie zapewnia okresowe dostarczenie tlenu dzięki oddechom ratowniczym. W praktyce oznacza to: wykonaj 30 uciśnięć, udrożnij drogi oddechowe, podaj 2 skuteczne oddechy i jak najszybciej wróć do uciśnięć.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe?
- "20:5" oraz "30:5" zawierają zbyt dużą liczbę oddechów. Taki wybór sugeruje wydłużanie przerw na wentylację, co zmniejsza czas uciśnięć i może obniżać skuteczność podtrzymania krążenia.
- "20:2" skraca serię uciśnięć, przez co częściej przerywa się uciskanie. W BLS dorosłych dąży się do dłuższych serii uciśnięć, aby ograniczać spadki perfuzji podczas przerw.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy osoby dorosłej i klasycznego RKO (bez informacji o zaawansowanym zabezpieczeniu dróg oddechowych), najczęściej chodzi o schemat 30 uciśnięć i 2 oddechy. W środowisku DPS kluczowe jest też szybkie wezwanie pomocy, użycie AED (jeśli dostępne) oraz rotacja osób uciskających, by utrzymać jakość uciśnięć.
