Środki geofizyczne w górnictwie podziemnym (m.in. badania sejsmiczne, elektrooporowe, grawimetryczne, magnetyczne oraz georadarowe) mogą być wykorzystywane w różnych fazach cyklu życia przedsięwzięcia. Kluczowe jest jednak rozróżnienie dwóch obszarów zastosowań:
- geofizyka eksploracyjna – ukierunkowana na poszukiwanie i rozpoznanie złoża,
- geofizyka inżynierska – ukierunkowana na ocenę warunków geotechnicznych i zagrożeń dla robót.
Podczas zakładania kopalni podziemnej (w ujęciu projektowo-realizacyjnym, przed i w trakcie przygotowania robót) dominuje podejście inżynierskie, bo nadrzędnym celem jest bezpieczne wykonanie wyrobisk oraz ograniczenie ryzyka geotechnicznego. Dlatego odpowiedź "W celu oceny stabilności górotworu" jest właściwa: metody geofizyczne umożliwiają identyfikację stref osłabionych, uskoków, spękań i zawodnienia – a te czynniki bezpośrednio wpływają na stateczność górotworu oraz dobór technologii drążenia i obudowy.
Pozostałe propozycje są mniej trafne w tym ujęciu etapu prac. "W celu oceny jakości złoża" oraz "W celu określenia głębokości złoża" kojarzą się głównie z rozpoznaniem złoża (poszukiwaniem/rozpoznaniem geologicznym), które zwykle realizuje się wcześniej niż właściwe zakładanie i wykonywanie infrastruktury górniczej. "W celu określenia lokalizacji szybów" może częściowo korzystać z danych geofizycznych, ale lokalizacja szybów jest decyzją wielokryterialną (uwarunkowania geologiczne, transport, infrastruktura, bezpieczeństwo), więc geofizyka jest tu raczej jednym z narzędzi pomocniczych niż "głównym zastosowaniem".
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się etap realizacyjny/przygotowawczy i bezpieczeństwo robót, to geofizyka najczęściej "pracuje" na potrzeby oceny warunków górotworu (stateczność, nieciągłości, woda), a nie na potrzeby opisu parametrów złoża.
