Rozpoznanie typu filtru wykonuje się przez analizę, jak zmienia się napięcie wyjściowe w funkcji częstotliwości przy stałym napięciu wejściowym (tu: 2 V). Kluczowe jest porównanie zachowania układu dla niskich i wysokich częstotliwości.
Dla filtru górnoprzepustowego charakterystyczne jest to, że:
- dla niskich częstotliwości sygnał jest silnie tłumiony (Uwy wyraźnie mniejsze od Uwe),
- dla wysokich częstotliwości tłumienie maleje i Uwy zbliża się do Uwe (w praktyce do wartości bliskiej 2 V, zależnie od strat i obciążenia).
Jeżeli w tabeli pomiarowej widać trend: małe Uwy przy małych f oraz Uwy rosnące i stabilizujące się blisko 2 V przy dużych f, to odpowiada to właśnie filtrowi górnoprzepustowemu.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiej charakterystyki:
- "Dolnoprzepustowy." byłby odwrotnością: dla małych częstotliwości Uwy byłoby zbliżone do 2 V, a dla wysokich częstotliwości spadałoby (tłumienie rośnie z częstotliwością).
- "Środkowoprzepustowy." (pasmowoprzepustowy) miałby maksimum przenoszenia w pewnym zakresie pośrednim, natomiast na obu krańcach (bardzo niskie i bardzo wysokie f) Uwy byłoby mniejsze.
- "Środkowozaporowy." (pasmowozaporowy) tłumiłby pewien zakres pośredni, a na niskich i wysokich częstotliwościach przenosiłby lepiej (Uwy większe na krańcach, mniejsze w "dołku").
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze porównuj Uwy do Uwe. Przy Uwe = 2 V łatwo ocenić, czy układ "przepuszcza" dane częstotliwości (Uwy ≈ 2 V) czy je tłumi (Uwy znacznie mniejsze). Najpierw oceń zachowanie na krańcach tabeli (najmniejsze i największe f), dopiero potem analizuj środek pasma.
