Linia parametryczna 2EOL (często spotykana także jako "DEOL") to sposób nadzorowania wejścia centrali, w którym stosuje się dwa rezystory w obwodzie dozorowym. Dzięki temu centrala nie widzi wyłącznie prostego stanu "zwarty/rozwarty", ale potrafi rozpoznać kilka stanów na podstawie wartości rezystancji (lub zakresów rezystancji) widzianej na wejściu.
W typowym układzie z czujką PIR wykorzystywane są dwa niezależne elementy stykowe:
- styk alarmowy (zwykle NC/COM) – informuje o naruszeniu strefy,
- styk sabotażowy (tamper, zwykle NC) – informuje o otwarciu obudowy lub oderwaniu od podłoża.
Aby zrealizować 2EOL i jednocześnie uwzględnić oba tory (alarm i sabotaż), w praktyce prowadzi się do czujki przewód umożliwiający wpięcie obu obwodów oraz rezystorów parametrycznych. Stąd odpowiedź "4 żył przewodu i dwóch rezystorów" opisuje typowe rozwiązanie: dwie pary żył pozwalają zamknąć pętlę dozorową z właściwą parametryzacją, a dwa rezystory zapewniają rozróżnianie stanów linii.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "4 żył przewodu i jednego rezystora" odpowiada raczej koncepcji 1EOL (jednoparametrycznej) albo uproszczonemu nadzorowi, w którym centrala ma mniej informacji o stanie linii. Przy 2EOL wymagane są dwa elementy rezystancyjne.
- "6 żył przewodu i dwóch rezystorów" bywa spotykane w niektórych praktykach instalacyjnych (np. dodatkowe prowadzenie osobnego toru dla innych funkcji), ale nie jest to wymóg wynikający z samej idei 2EOL. Pytanie dotyczy typowego podłączenia 2EOL, gdzie standardowo wystarczają 4 żyły.
- "6 żył przewodu i jednego rezystora" łączy dwie niezgodności naraz: nadmiar żył nie wynika z 2EOL, a pojedynczy rezystor nie spełnia założeń "dwuparametryczności".
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj, że w 2EOL kluczowe są dwa rezystory (dwa poziomy parametryzacji). Liczba żył w typowym schemacie wynika z potrzeby podłączenia toru alarmu i sabotażu w jednej pętli dozorowej, co najczęściej realizuje się przewodem 4-żyłowym.
