Przed przyklejeniem (zgrzewaniem) papy asfaltowej do betonu kluczowe jest przygotowanie podłoża. Beton bywa pylący i chłonny, a na powierzchni mogą pozostawać drobiny luźnego kruszywa. Warstwa gruntująca ma w praktyce trzy główne zadania: związać pył, wyrównać chłonność oraz zwiększyć przyczepność dla kolejnej warstwy hydroizolacji.
Dlatego poprawnym wyborem jest "emulsją asfaltową" (czyli preparatem bitumicznym kompatybilnym z papą). Taki grunt tworzy warstwę pośrednią "zgodną materiałowo" z asfaltem w papie, co ułatwia uzyskanie trwałego połączenia na całej powierzchni.
Pozostałe propozycje są typowymi pułapkami:
- "emulsją akrylową" – akryle często stosuje się jako grunty pod powłoki malarskie, gładzie lub niektóre masy polimerowe, ale nie są standardowym rozwiązaniem pod papę zgrzewalną i mogą nie zapewnić wymaganej kompatybilności z materiałem bitumicznym.
- "roztworem szkła wodnego" – szkło wodne kojarzy się ze wzmacnianiem i ograniczaniem pylenia, jednak nie jest typowym podkładem pod papę asfaltową; w tej technologii istotna jest warstwa bitumiczna zapewniająca właściwe "wiązanie" z papą.
- "roztworem spoiwa mineralnego" – preparaty mineralne (cementowe) mają inne zastosowania i nie pełnią roli kompatybilnego gruntu pod materiały bitumiczne zgrzewalne.
W praktyce wykonawczej zawsze należy pamiętać, że dobór gruntu powinien wynikać z technologii systemu izolacyjnego (zgodności materiałów) oraz ze stanu podłoża: czystości, suchości, nośności i braku luźnych cząstek.
