Karty zbliżeniowe (RFID) to w praktyce karty plastikowe, które muszą być odporne na częste użytkowanie: wkładanie do portfela, zginanie, ścieranie nadruku oraz działanie wilgoci. Z tego powodu jako rdzeń/warstwy karty stosuje się tworzywa sztuczne używane w produkcji kart identyfikacyjnych. W realiach poligrafii i produkcji kart bardzo często spotyka się tworzywo PCV, które umożliwia wykonanie trwałej karty oraz dalsze operacje (np. laminowanie, zgrzewanie/łączenie warstw, personalizacja).
Odpowiedź "Tworzywo PCV." jest więc właściwa, bo odnosi się do typowego materiału kart plastikowych, zapewniającego sztywność i trwałość w codziennym użytkowaniu.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują do kart zbliżeniowych?
- "Folia wylewana." jest kojarzona raczej z foliami do aplikacji (np. oklejanie, grafika reklamowa) i nie stanowi standardowego, sztywnego rdzenia karty identyfikacyjnej o wymaganej grubości i stabilności.
- "Tektura lita." to materiał papierniczy przeznaczony m.in. na opakowania i okładki; jest wrażliwy na wilgoć i szybciej się zużywa, a także nie odpowiada typowej konstrukcji karty zbliżeniowej.
- "Papier barytowany." to papier specjalistyczny (często kojarzony z fotografią/drukami jakościowymi). Nie spełnia jednak oczekiwań wytrzymałościowych karty, a dodatkowo nie jest standardowym nośnikiem do produkcji wielowarstwowych kart zbliżeniowych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się karta używana wielokrotnie (identyfikacyjna, zbliżeniowa), najczęściej chodzi o tworzywo sztuczne jako podłoże, a nie papier czy tekturę.
