Przy tapetowaniu kluczowe jest przygotowanie podłoża tak, aby okładzina (w tym tapeta winylowa) miała stabilne warunki do przyklejenia i późniejszej eksploatacji. Poprawne jest wymaganie, by podłoże było równe i suche. Równość ogranicza ryzyko widocznych defektów (cieni, "falowania", odznaczania się rys i ubytków), a suchość zapewnia prawidłowe wiązanie kleju oraz równomierne wysychanie całego układu warstw.
Odpowiedź "równe i zwilżone" jest błędna, ponieważ nadmierna wilgoć na etapie klejenia sprzyja pogorszeniu przyczepności, wydłuża czas schnięcia i może powodować odspajanie lub powstawanie pęcherzy. W praktyce warunki wilgotnościowe kontroluje się m.in. przez zapewnienie wyschnięcia świeżych napraw (gładzi, szpachli, gruntu) oraz właściwą wentylację.
Odpowiedzi zawierające "porysowane" są błędne, bo rysy i nierówności zwykle będą widoczne po wykonaniu okładziny, zwłaszcza przy oświetleniu bocznym (np. z okna lub kinkietów). Dodatkowo lokalne defekty mogą stać się miejscem gorszego kontaktu tapety z podłożem, co zwiększa ryzyko odstawania na krawędziach i łączeniach.
W praktyce, aby osiągnąć wymagany stan "równe i suche", wykonuje się: oczyszczenie ściany, naprawę ubytków, wyrównanie (szpachlowanie/gładź), szlifowanie, odpylenie oraz gruntowanie dobrane do chłonności. Dopiero po wyschnięciu warstw przygotowawczych można bezpiecznie kleić tapetę.
