Karta lojalnościowa z paskiem magnetycznym jest wyrobem, który w praktyce musi spełniać wymagania użytkowe znacznie wyższe niż typowy druk na papierze: ma być sztywna, odporna na zginanie, ścieranie oraz częsty kontakt z czytnikami i portfelem. Dodatkowo musi umożliwiać trwałe umieszczenie (i ochronę) paska magnetycznego, który jest elementem funkcjonalnym służącym do odczytu danych.
Dlatego jako podłoże (materiał rdzenia karty) stosuje się przede wszystkim tworzywa sztuczne, a wśród odpowiedzi poprawnym wyborem jest "Tworzywo PCV." Jest to materiał kojarzony z produkcją kart plastikowych, dobrze nadający się do zadruku oraz dalszej obróbki (np. łączenia warstw i zabezpieczania powierzchni).
Pozostałe propozycje są nieadekwatne do tego zastosowania:
- "Folię elektrostatyczną." Taka folia nie jest standardowym materiałem konstrukcyjnym karty lojalnościowej; określenie wskazuje raczej na materiał pomocniczy/technologiczny, a nie docelowe podłoże rdzenia karty.
- "Karton powlekany 180 g/m2." Karton, nawet powlekany, jest podłożem papierowym: gorzej znosi intensywne użytkowanie, jest wrażliwy na wilgoć i zginanie, a także nie odpowiada typowej budowie karty z paskiem magnetycznym.
- "Papier niepowlekany spulchniony 100 g/m2." Papier niepowlekany jest najmniej odporny na ścieranie i zabrudzenia, a przy takiej konstrukcji nie zapewni ani wymaganej sztywności, ani trwałości produktu wielokrotnego użycia.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: jeśli wyrób ma formę karty używanej wielokrotnie (lojalnościowej, identyfikacyjnej, dostępowej) i ma element funkcjonalny (np. pasek magnetyczny), to standardowo myślimy o karcie plastikowej, a nie o papierze czy kartonie.
