W recepturze aptecznej podłoże to składnik, który stanowi zasadniczą masę leku półstałego (np. maści) i pełni rolę nośnika dla pozostałych substancji. To podłoże w największym stopniu odpowiada za konsystencję, rozsmarowywalność oraz warunki uwalniania substancji czynnej na skórę.
"Adeps suillus" jest nazwą łacińską surowca tłuszczowego (pochodzenia zwierzęcego) wykorzystywanego w praktyce jako podłoże maściowe. Z tego powodu wskazanie "Adeps suillus" jako podłoża jest logiczne: to typowy składnik bazowy, a nie dodatek działający miejscowo.
Pozostałe propozycje nie pełnią typowej roli podłoża:
- "Sapo viridis" (tzw. zielone mydło) jest surowcem o działaniu pomocniczym, m.in. ułatwiającym rozprowadzanie/oczyszczanie i modyfikującym właściwości preparatu, ale nie jest klasycznym podłożem tłuszczowym maści.
- "Pix liquida Pini" (dziegieć) jest surowcem stosowanym ze względu na określone działanie na skórę; to raczej składnik "czynny" w preparatach dermatologicznych niż neutralna baza.
- "Sulfur ad usum externum" (siarka do użytku zewnętrznego) jest substancją stosowaną dla efektu terapeutycznego na skórę, więc również nie jest podłożem.
Na egzaminie warto pamiętać o praktycznej regule: podłoże to zwykle "materiał bazowy" (tłuszcze, wazelina, euceryna, maściowe podłoża emulsyjne), natomiast surowce takie jak siarka czy dziegieć rozpoznaje się jako substancje nadające działanie lecznicze. Jeśli pytanie opiera się na recepcie, podłoże bywa też tym składnikiem, który dopełnia masę "ad …" (np. do określonej ilości) – o ile taka informacja jest podana.
