Otuliny z pianki polietylenowej są materiałem lekkim i podatnym na miejscowe odkształcenia. Styk podłużny (miejsce, gdzie otulina "zamyka się" na rurze) powinien być połączony tak, aby zachować możliwie równą grubość izolacji oraz szczelność połączenia.
Odpowiedź "drutem wiązałkowym." jest właściwa jako metoda, której nie należy stosować do łączenia podłużnych styków takiej otuliny. Drut działa punktowo: może wcinać się w piankę, zgniatać ją i zostawiać trwałe przewężenia. W efekcie zmniejsza się lokalnie grubość izolacji, co w praktyce oznacza gorszą izolacyjność w tym miejscu. Dodatkowo przewiązania mogą utrudniać poprawne doszczelnienie styku oraz estetyczne i równe ułożenie izolacji na rurociągu.
Pozostałe sposoby łączenia są co do zasady kojarzone z technikami montażowymi, które nie powodują tak silnego miejscowego "zaciśnięcia" materiału. "klejem." bywa stosowany w rozwiązaniach systemowych, ale musi być dobrany do materiału i zaleceń producenta; sam fakt użycia kleju nie jest z natury sprzeczny z montażem. "klipsami montażowymi." można zamykać styk w sposób bardziej równomierny niż drut, bez wcinania się w piankę. "samoprzylepną taśmą zbrojącą." jest typowym przykładem metody "na szeroko", która stabilizuje styk i może poprawiać szczelność połączenia, o ile jest przewidziana do takich zastosowań.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: materiały piankowe nie powinny być przewiązywane cienkim drutem w miejscu styku, bo ryzyko uszkodzenia i pogorszenia parametrów izolacji jest duże. Najbezpieczniej wybierać akcesoria wskazane przez producenta otuliny oraz rozwiązania zapewniające równomierny docisk i ciągłość warstwy.
