Przy nasilonej duszności kluczowym celem opiekuna jest ułatwienie oddychania i zmniejszenie wysiłku oddechowego. Najczęściej osiąga się to przez ułożenie w pozycji wysokiej (półsiedzącej lub siedzącej, z podparciem pleców i ewentualnie rąk). Taka pozycja sprzyja lepszej pracy przepony i mięśni oddechowych oraz zwykle zmniejsza uczucie "braku powietrza".
Odpowiedź "bezpiecznej" jest przeznaczona głównie dla osoby nieprzytomnej oddychającej prawidłowo, aby zabezpieczyć drogi oddechowe przed zachłyśnięciem. U osoby przytomnej z nasilonym problemem oddechowym priorytetem jest pozycja ułatwiająca wentylację, a nie ułożenie boczne.
Odpowiedzi "Trendelenburga" i "przeciwwstrząsowej" to pozycje, w których głowa znajduje się niżej niż tułów lub unosi się kończyny dolne. Mogą one zwiększać duszność, bo utrudniają pracę przepony i mogą nasilać uczucie ucisku w klatce piersiowej. W opiece nad osobą starszą takie ułożenie nie jest właściwym wyborem jako standardowe postępowanie w nasilonej duszności.
W praktyce opiekun powinien dodatkowo: zapewnić spokój, dopływ świeżego powietrza, poluzować uciskającą odzież, obserwować świadomość i tor oddechu oraz w razie pogorszenia wezwać pomoc medyczną zgodnie z procedurami w danym miejscu opieki.
