W opisie sytuacji najważniejsza jest informacja, że podopieczna "straciła sens swojego życia", ponieważ nie może już realizować aktywności, która była dla niej szczególnie ważna (wycieczek w góry). Taki komunikat wskazuje na problem dotyczący wewnętrznego spełnienia, realizowania własnych pasji, celów i poczucia sensu.
W hierarchii potrzeb Abrahama Maslowa najwyższy poziom stanowi samorealizacja, rozumiana jako dążenie do wykorzystania swojego potencjału, rozwoju i robienia rzeczy, które są dla danej osoby osobiście znaczące. Jeżeli ograniczenia ruchowe uniemożliwiają dotychczasową formę realizowania pasji, opiekun powinien rozpoznać potrzebę znalezienia alternatywnych sposobów dających poczucie sensu i satysfakcji (np. aktywności zastępczych, kontaktu z naturą w dostępnej formie, planowania celów możliwych do osiągnięcia).
Odpowiedź "przynależności" nie pasuje, bo dotyczy przede wszystkim więzi społecznych, bycia częścią grupy i relacji (rodzina, przyjaciele). W opisie nie ma sygnału, że problemem jest osamotnienie czy brak kontaktów.
Odpowiedź "akceptacji" odnosi się do potrzeby bycia przyjętym przez innych i poczucia, że jest się akceptowanym mimo ograniczeń. W przedstawionej sytuacji nie pojawia się wątek odrzucenia, stygmatyzacji ani lęku przed oceną otoczenia.
Odpowiedź "uznania" wiąże się z potrzebą szacunku, docenienia i statusu (czyli z tym, jak inni oceniają daną osobę). Tutaj źródłem cierpienia jest utrata możliwości realizacji pasji i sensu życia, a nie brak pochwał czy społecznego prestiżu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w scenariuszu pojawiają się słowa "sens", "spełnienie", "realizacja pasji", zwykle chodzi o samorealizację; gdy występuje "docenienie", "szacunek", "autorytet" – częściej o uznanie.
