Afazja ruchowa (motoryczna), często nazywana afazją typu Broki, jest zaburzeniem mowy występującym m.in. po udarze mózgu. Jej kluczową cechą są trudności w nadawaniu wypowiedzi, czyli wytwarzaniu mowy: pojawiają się kłopoty z doborem słów, budowaniem zdań oraz z prawidłowym artykułowaniem dźwięków. Osoba zwykle rozumie polecenia i sens wypowiedzi lepiej, niż potrafi na nie odpowiedzieć.
Dlatego prawidłowa odpowiedź to: "z poprawnym artykułowaniem dźwięków." — opisuje ona typowy problem w afazji ruchowej: zaburzoną realizację wypowiedzi (mowa jest skąpa, wolna, zniekształcona artykulacyjnie).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "z rozumieniem komunikatów słownych." — to częściej wiąże się z afazją czuciową (typu Wernickego) lub mieszaną. W afazji ruchowej rozumienie bywa względnie zachowane, choć mogą wystąpić trudności przy złożonych poleceniach.
- "z samodzielnym spożywaniem posiłków." — po udarze może występować niedowład, apraksja lub dysfagia, ale nie jest to cecha definiująca afazję ruchową jako zaburzenie językowe. To inny obszar funkcjonowania.
- "z samodzielnym poruszaniem się." — zaburzenia chodu są częste po udarze (np. przy niedowładzie), lecz również nie wynikają bezpośrednio z afazji. Pytanie dotyczy konsekwencji afazji, a nie ogólnych następstw udaru.
W praktyce opiekuńczej ważne jest, aby nie mylić braku mowy z brakiem rozumienia. Osoba z afazją ruchową może potrzebować czasu, wsparcia komunikacji (gest, kartki, obrazki) i spokojnego tempa rozmowy, ale jednocześnie warto kierować do niej pełnowartościowe komunikaty i upewniać się, że ma możliwość odpowiedzi inną drogą niż mowa.
